iri bıdık...önder...doğdu,önce annesi kucağına aldı sevdi,öptü kokladı,bağrına bastı,kalbine koydu...sonra ben aldım,gözlerine baktım,dayanamadım sevdim öptüm onu...ben ona bakarken,O'da benim gözlerime doğrudan bakıyor,gözlerinin içi gülüyordu...aylar geçti,bebiş büyümeye devam etti...O dört aylık iken ben askerdeydim...babasını ziyarete gelmişti annesiyle Halıcıoğlu'na yaz sıcağında...yeğenimin evinde kalmışlardı...ardından yıllar geçti...bizim ufacık bebiş,yatağına,neredeyse evine sığmaz oldu...üfff maşaallah,uzadıkça uzadı...ne yapalım iri bıdık demeye başladık...yeni aldığımız ayakkabıları dahi bu büyüme evresinde,bir iki ay içinde patates gibi yamuk yumuk oluyordu...bende anlamıyordum bunu, oğlum genemi bunlarla top oynadın diye kızıyordum iri bıdığa...O da bilmiyordu tabii,o normal zannettiği için diyemiyordu bana '' baba.. hızlı büyüyorum '' diye... sevgili oğlum...Allah'a emanet ediyorum seni...sağlık esenlik mutluluk başarılar dilerim yavrum... ...
baban....
