23 Kasım 2013 Cumartesi

Fidan KARAKAŞ .. & .. Christina NGUYEN .. .. BİR KADIN, YALNIZ


AKLIMIN TAVAN ARASINDA

Kararsızdı zaman…
Her adımda  biraz daha derine çekiyordu beni tutkularım
Daraltmıştı yolumu gölgesinde koştuğum duvarlar
Üstüme üstüme yıkılırcasına
Seni…
Seni arıyordum
Gölge gibiydin  bir görünüp bir kaybolan
Bense…
Delicesine koşuyordum ardından
Köşelerde uzayan gölgen vardı sadece sen yoktun
 kokun sinmişti soğuk duvarlara
Aklın almadığı bir hikayenin kahramanı
Hayalden gerçeğe dönüşmekte direniyordu belli ki
Sonunda ellerin avuçlarımın içindeydi
Ve işte parmak uçlarındaydı zaman
Dilin  gözün diyemediğini anlatıyordu dokunuşlar
Yangınlar  yangınlar vardı tende ve kalpte
Yasakların  kaygan örgüsünden uzak
Olmazdı olamazdı bu sevda
 Doğmuş ama yaşaması  mümkün olmayan bir çocuk gibi
Ardından göz yaşı dökülesi…
Çağlar ötesinin mekanında tanıktı martılar ve deniz
Bir miladın yaşandığı kendi tarihini bizim için yazıyordu zaman
Muhteşem bir melodi çalarken korkak ürkek yasaklı
Müziğin notalarıyla birlikte
Bitiyordu güzel anlar noktalanıyordu benliğimde tüm baharlar
Hazana razı ruhum renklerini bırakıyordu  gökyüzüne
Gözlerimiz hep uzak noktalara takılı sesiz ıssız ve yenik
Kuşlar geçerken üstümüzden sadece anlamsız birkaç kelimeydi dilimizden düşen
Unutulmaya mahkumdu bu sevda  aklımın tavan arasında ki tozlu raflarda.

                                                                     Fidan





Yorum Gönder